Ders kitabı okumasıyla 4,1 bir başarı fotoğrafıdır. Fed'in kendi hesabında ekonominin doğal işsizlik düzeyi 4,2 civarındadır; bu cetvelle Amerika tam istihdamdadır, merkez bankasının iki görevinden biri yerine gelmiştir ve bütün dikkat serbestçe diğerine, fiyat istikrarına dönebilir. Komite tabloyu tam da böyle okuyor ve bu okuma, bugünkü faiz artışının ruhsatıdır: istihdam cephesi güvendeyse enflasyon cephesinde sertleşmenin maliyeti yoktur.
Aynı sayının ikinci bir okuması var. İşsizlik geçen kasımda 4,6 ile zirve yaptı ve o günden bu yana yarım puan geriledi; oysa aynı dönemde istihdam kayda değer büyümedi. Oran düştü, çünkü payda küçüldü: iş aradığını söyleyen insan sayısı azaldı. İşsizlik, iş bulunduğu için değil aramaktan vazgeçildiği için düşüyorsa o sayı ekonominin emme gücünü değil terk edilme hızını ölçer. Umudunu kesenleri ve istemeden yarı zamanlı çalışanları da sayan geniş ölçünün hâlâ yüzde yedinin üzerinde seyretmesi, geçen sonbahar resesyon alarmı sayılan Sahm eşiğinin kıyısına kadar gelip geri çekilmesi, aynı gerçeği iki ayrı yönden söylüyor: Bu güçlü bir piyasa değil, hareketsiz bir piyasadır.
İki okuma da doğru ve Fed birincisini seçti. Komitenin kendi projeksiyonlarında işsizlik önümüzdeki üç yıl boyunca kayda değer biçimde yükselmiyor; yani enflasyonla mücadelenin bedeli, Fed'in kendi aritmetiğinde istihdamla ödenmiyor. Nereyle ödendiğini bir önceki bölüm söyledi: reel ücretle. İşsizliği artırmadan enflasyonu indirmeyi bekleyen bir merkez bankası, aradaki farkı ücretlinin yutmasını bekliyor demektir. Bu tutarlı bir plandır, acısız bir plan değildir. Ve zinciri son halkasına getirir: Bu istihdam tablosu ve bu enflasyon tablosuyla masaya oturan komite bu akşam ne kararlaştırdı, nerede duracağını söyledi mi?