Altının bu yılki grafiği, tek başına yılın bütün hikâyesini anlatıyor. Ocak sonunda, dolar dört yılın dibindeyken ve zayıf para beklentisi doruğundayken altın tüm zamanların rekorunu kırdı. Oradan mayıs ortasına kadar yüzde yirmi yediye yakın geriledi -- tam da getiriler yüz baz puan yükselirken, yani reel faiz artınca altını elde tutmanın fırsat maliyeti büyüdü. Ağustos sonunda ise tersi oldu: Hazine'nin uzun vadeli borçlanmayı sakinleştirme girişiminin yetersiz kaldığı günlerde altın haftalar içinde yeniden sıçradı. Üç hareket, üç ayrı mesaj taşıyor ve üçü de aynı metale yazılmış.
Bu üç hareketi birleştiren tek ölçü var: enflasyon değil, reel getiri. Altın enflasyon beklentisiyle neredeyse hiç birlikte hareket etmiyor -- yıl boyunca piyasanın beklediği ortalama enflasyon dar bir aralıkta sabit kaldı, oysa altın yüzde otuza yakın genlikte savruldu. Asıl korelasyon reel faizle, ters yöndedir: Getiri reel olarak yükseldiğinde altın geriliyor, güven sarsıldığında ise reel faiz yükselse bile altın yine de yükseliyor. Yani altın bu yıl iki ayrı soruya cevap verdi -- "Parayı elde tutmanın maliyeti ne?" ve "Kâğıt paraya, hatta kâğıt tahvile ne kadar güveniyorum?" İkinci soru devreye girdiğinde birincinin cevabı önemini kaybediyor.
Bu akşamki artış ilk bakışta altın için olumsuzdur -- reel getiriyi yukarı iter, metali elde tutmanın maliyetini büyütür. Ama sekizinci bölümde anlatılan gerilim tam burada geri dönüyor: Eğer piyasa bu artışı "kredibiliteyi satın alma girişimi" olarak okursa kısa vadede altın geriler; eğer "baskı altında alınmış, sürdürülemez bir hamle" olarak okursa güven sorusu yeniden öne çıkar ve altın geriye yükselir. Altının bundan sonraki hareketi, aslında bu makalenin sorduğu asıl soruya piyasanın verdiği cevap olacaktır: Fed'in bağımsızlığına ne kadar inanılıyor?