Önyargıyı tanımak işe yarar; birinci bölümde deneyimle küçülen eğilim bunun kanıtı. Ama tanımak bitirmiyor. İkinci bölümdeki pit trader'ları bu önyargıları tanıyordu, bu işten geçiniyorlardı; sabah kaybettiklerini yine de öğleden sonra kovaladılar [12]. Fon yöneticileri kendi seçtikleri kaybedeni tuttu [5]. Analistler seriden sonra ayrıştı [15]. Bilgi hepsinde vardı; karar anında ortada yoktu. Bunun sebebi bilginin niteliği değil, zamanı. Bilgi soğukken vardır, karar sıcakken verilir. George Loewenstein bu boşluğa ad koydu: soğukken, sıcakta nasıl davranacağımızı sistemli biçimde yanlış tahmin ederiz; masada "hedefe kadar tutarım" diyen kişi, ekranda o kişi olmayacağını bilmez [16]. Beden de bu boşluğu kapatmaz. Andrew Lo ve Dmitry Repin, profesyonel trader'ları canlı seans sırasında sensöre bağladı; ani fiyat hareketlerinde ter ve nabız tepkisi herkeste vardı, tecrübelilerde sadece daha küçüktü [17]. Marshmallow deneyindeki çocuk da beklerse iki tane alacağını biliyordu; bilmek, eli masadan uzak tutmadı.
İkinci cevap deneyim: piyasa öğretir. Öğretmesi için kaybettiğinizi doğru hatırlamanız gerekir ve tam burada bir sorun var. Markus Glaser ve Martin Weber, çevrim içi işlem yapan yatırımcılara geçmiş yıllık getirilerini sordu, cevapları hesap kayıtlarıyla karşılaştırdı. Ortalama yatırımcı getirisini gerçekte olduğundan 11,6 puan yüksek hatırlıyordu; beş yıldan tecrübeli olanlar bile 10,3 puan [18]. William Goetzmann ve Nadav Peles aynı soruyu bir bireysel yatırımcı derneğinin üyelerine sordu: fonlarının getirisini gerçeğin 3,4 puan üstünde söylediler ve piyasayı 5,2 puan geçtiklerini sandılar [19]. Piyasa ders veriyor, ama defter yanlış tutuluyor. Kayıt kafadaysa kafa kaydı kendine göre düzeltir; düzeltilmiş kayıttan ders çıkmaz.
Üçüncü cevap kararlılık: bu sefer kurala uyacağım. Kural kendi elinizle konmuştur ve aynı el onu kaldırabilir. Kaldırmanın bedeli yoktur, gören yoktur, "bu seferlik" diye bir kapı hep açıktır. Sıcak anda niyet yeniden pazarlığa açılır ve pazarlığın iki tarafı da sizsinizdir. Bağlayan bir kural, bağlanan kişinin dışında durmak zorundadır; içeride duran kural, kural değil niyettir.
Üç cevap da aynı yerde takılıyor: üçü de eli o anda düzeltmeye çalışıyor. Bilgi karar anında yok, hafıza kaydı düzeltiyor, niyet aynı elle kalkıyor. Deneylerde işe yarayan şey elin düzelmesi değildi; anın değişmesiydi. Gözünü kapatan çocuk, dönem sonunda kendiliğinden kapanan pozisyon, kafanın dışında tutulan kayıt. Kural tabanlı bir sistem tam olarak bunu vadediyor. Peki bunu yapınca psikoloji ortadan kalkıyor mu?